Blog posts.

Şehirler brief’e sığmaz. Çünkü şehir dediğin şey logo sunumundan önce kaldırımda, otobüste, sırada ve gece yarısı konuşur.

Her kampanya gündeme girmek ister. Azı gündelik hayata karışır. Aradaki fark çoğu zaman bütçe değil, fikrin taşıdığı kullanım enerjisidir.

Topluluk açılmaz; oluşur. “Community kanalını da kuralım” cümlesiyle başlayan birçok proje bu küçük gramer hatası yüzünden mezarlığa gider.

Bir dosyada yüz iyi fikir olabilir. Bir DJ çantasında da yüz iyi parça. İkisini de aynı anda açarsanız geriye yalnızca gürültü kalır.

Mondros Ateşkes Antlaşması neden Agamemnon zırhlısında imzalandı? Çanakkale, Troia ve Anadolu hafızası aynı güvertede buluşuyor.

Bir villanın bodrumunda raylı sistemle kurulmuş havuz ve içinde beş milyon kontür kartı. 2004 Türkiye’si bazen metaforu zahmetsizce gerçeğe çeviriyordu.

Nükleer santrali olmayan bir ülke, 1998’de bir hurdacı dükkânında nükleer faciayla karşılaştı. Başrolde Kobalt-60, canlı yayın ve kayıp bir reaktör vardı.

MiniBar bir otel buzdolabı değildi. 2000’lerin Ankara’sında punk, kaykay, ucuz içki ve sokakta birlikte olma hâlinin taşınabilir mekânıydı.

Bir gerçek dijital arşivden silinebilir. Kamusal hafızadan da silinmesine izin verirsek geriye yalnızca güçlülerin düzenlediği bir geçmiş kalır.

An archive essay from 2015 on how a case built around Turkey’s alleged deep state expanded into a model of politicized justice.