MiniBar bir mekân değildi
MiniBar, 2000’li yılların başında Ankara’da ortaya çıkan bir fenomendi. Gençler Tunus Caddesi çevresinde kendilerini ifade ediyor, içiyor ve birlikte vakit geçiriyordu. Fiziksel bir işletme değildi; zaten zaman içinde birkaç kez yer değiştirdi.
Konu hakkında yazılı kaynak az. Deniz Altay Kaya’nın “Urban Spaces Re-Defined in Daily Practices — Minibar, Ankara” tezi ve Can Altay’ın 2002-2003 tarihli Mini Photograph Series çalışması dışında hafızanın çoğu kayıt dışı kaldı.
Meclis Parkı ve büyük Tunalı göçü
O yıllarda Kızılay, Konur ve Sakarya çevresinde güçlü bir metal kültürü vardı. Punk kitlesi kendine daha rahat bir alan ararken yeni gelişen kaykay kültürü yuvasını Meclis Parkı’nda bulmuştu. Bir süre polis bile gelip kaykayları inceliyor, hatta denemeye çalışıyordu.
Parkta büyüyen kalabalık televizyon haberlerine “Meclisin dibinde skandal” başlığıyla taşınınca girişler polis tarafından kapatıldı. Punk ve kaykay tayfasının Kavaklıdere’ye doğru başlayan büyük göçü, MiniBar’ın Tunus hikâyesini başlattı.
Tunus, Bestekâr ve açık hava barı
Kalabalık, ucuz içki alınabilecek tekellerin ve küçük restoranların bulunduğu Tunus çevresinde aradığını buldu. Oversoul’un taşınmasıyla farklı alt kültürler birbirine karıştı; cuma ve cumartesi geceleri MiniBar taşmaya başladı.
Baskılar arttıkça kitle Bestekâr Sokağı’na yayıldı. 2005’te gazeteler burayı, bakkaldan içecek alan gençlerin kaldırımlara, merdivenlere ve bahçe duvarlarına oturduğu bir açık hava barı olarak anlatıyordu.
Bir geleneğin dönüşümü
Üniversite servislerinin Tunus Caddesi’nden kalkmasıyla kalabalık büyüdü; otomobillerden punk, metal, rock ve tekno çalınmaya başladı. MiniBar bir dönem Kadıköy Barlar Sokağı’yla yarışacak yoğunluğa ulaştı.
Ulaşım kolaylaştıkça alt kültürlerin kendine açtığı alan, daha genel bir sokakta içme geleneğine dönüştü. Pandemiyle iyice zayıflayan MiniBar geride resmî tabelası olmayan ama Ankara’nın gece haritasını değiştiren bir kamusal hafıza bıraktı.