Ağaçlar Yaşken Eğildi!

Önce hevesi eğittik.

Hatırlar mısınız, resim ve müzik öğretmenleri hep biraz üzgündü. Bunun sebebi “Büyüyünce bizim çocuk ya doktor ya da mühendis olacak” zihniyetiydi.

Doğası gereği hoş vakit geçirmemiz gereken iki ders, kafamızın “saçma” yönlere gitmesini engelleyen bir sisteme dönüşmüştü. Resim mesim işleri zarar, ziyan; pek de istenmeyen durumlardı.

Sanki birileri “Nasıl bir müfredat hazırlasak da bu çocukları afakanlar bassa?” diye uzun uzun çalışmıştı.

SANAT DERSİ VARDI. SANATA YER YOKTU.

Bayram resmi, ama patatesle.

Yıllarca resim derslerinde tören ve bayram resmi çizmeye zorlandık. Okul üniformalı, çöpten bacaklı çocuklar sevinç içinde bayrak sallıyordu.

Bazen kullanmak zorunda olduğumuz teknikler tabloyu daha da dayanılmaz yapıyordu. Sekiz yaşındasınız ve Öğretmenler Günü ile ilgili patates baskısı yapacaksınız. Bir önceki ders İç Anadolu’daki medreselerin tarihini ezberlemişsiniz; hâlâ onun şokunu yaşıyorsunuz.

Patatesle resim yapmaya çalışan çocukların davranış bozuklukları deneyine hoş geldiniz.

Çalana üç, dinleyene beş birim eziyet.

Müzik dersleri masum değildi. En büyük garabet blok flüttü ve onu bir şekilde çalmak zorundaydık. Delikleri kapatmak zordu, tükürük yönetimi gerekiyordu, notalar her seferinde bozuk çıkıyordu.

Aklı başında bir çocuğun nefret edebileceği ne kadar şarkı ve türkü varsa özenle seçilmişti. Kah yalnız, kah grup hâlinde yapılan blok flüt terapileri sonucu müzikal eğilim itina ile yok ediliyordu.

2001’de DJ’liğe merak salana kadar içimdeki müzik sevgisi sessize alınmıştı.

BLOK FLÜT: ERKEN YAŞTA SES YÖNETİMİ KRİZİ.

Hepimiz mühendis olacaktık.

Resim dersinde resme, müzik dersinde müziğe eğilim yok edildikten sonra çocukların mühendis olması için hiçbir engel kalmıyordu. Aksi hâlde serseri olacağımıza inanıyorduk.

Ülke eğitimdeki bu tuhaflığın pençesinde kıvranırken pop müzik katlanılmaz hâle geldi, resim sanatı kenarda kaldı. Gerçi ortaya bir uzay gemisi de çıkmadı.

Kimsenin şikâyeti yoktu. Neden mi? AĞAÇLAR YAŞKEN EĞİLDİ.